Glutenvrij wonen in een studentenhuis

x

Laurien Hiemstra(20) dacht dat een studentenhuis niet voor haar was weggelegd vanwege haar coeliakie. Het tegendeel bleek waar. Sinds december 2012 leeft ze gezellig met 5 andere meiden in Nijmegen. Glutenvrij eten? Daar doet niemand moeilijk over. ‘Ik ben zo blij met hen!’

De woning van studente Religiewetenschappen Laurien Hiemstra, logenstraft alle voordelen over een studentenhuis. Het is spik en span in de keuken; er slingert niets rond en de afwas is gedaan.

Op de verbazing van de gast schieten huisgenoten Luuke(19) en Lisa(20) in de lach. Lisa: ‘We hebben net een grote schoonmaak achter de rug hoor! Maar we blijken ook allemaal van nature netjes te zijn.’

Derdejaars Laurien laat in de keuken zien hoe er met haar dieetvoorschriften rekening gehouden wordt.

In de bijkeuken staat een magnetron voor haar alleen. Borden, bestek, en koekjes staan in een apart keukenkastje, net als een pan. In de koelkast heeft ze een lade voor zichzelf, net als een eigen vrieszak met brood.

Lisa voegt toe: ‘Lauriens spullen pakken we nooit en in haar kastje komen we niet, zelfs als er geen schoon bord meer over is. Ook zorgen we ervoor dat er geen kruimeltjes op het aanrecht blijven liggen.’

Dikke buik

Die zorg is noodzakelijk. Laurien heeft sinds haar geboorte coeliakie. ‘Ik kreeg de diagnose op 1,5 jarige leeftijd. Mijn moeder wist dat er iets niet in orde was: ik had een hele dikke buik, maar ik was verder heel mager en hield niks binnen.’

Al eet Laurien strikt glutenvrij, geregeld heeft ze toch ernstige buikkrampen waarna ze moe en uitgeput is. Het is onduidelijk hoe dat komt. Zelf denkt ze gevoelig te zijn voor eten dat gluten bevat onder de norm van 20 ppm.

Toch heeft de studente nauwelijks nare herinneringen uit haar jeugd. ‘Een keer was mijn ontbijtkoek met die van mijn zusje verwisseld. Toen werd ik heel ziek, en moest ik overgeven. Mijn moeder heeft er nog trauma’s van’, lacht ze.

In het gezin van vijf – waar Laurien de enige is met coeliakie- wordt verder geen punt gemaakt van haar auto-immuunziekte. ‘Het is geen wereldprobleem vonden mijn ouders, en ik wil zelf ook absoluut niet dat het een groot ding is’, relativeert ze.

‘Het was ook niet lastig om bijvoorbeeld tractaties op school af te slaan, ik wist niet beter. Maar ik kan me wel een Nederlandse Coeliakie Dag herinneren met een buffet waar alles glutenvrij was.’

Met een stralende glimlach denkt ze terug: ‘Ik was ongeveer 12 jaar en kon het niet geloven. Telkens vroeg ik aan mijn moeder of ik echt alles mocht pakken, en dat mocht!’

Wereldgerecht

Na het VWO besluit Laurien Religiewetenschappen te gaan studeren. Ze reist eerst op en neer. ‘Ik dacht: ‘Een studentenhuis is voor mij niet weggelegd als je op televisie van die studentenhuizen ziet met vieze keukens en eten op het aanrecht’. ‘ Toch waagt ze bijna twee jaar geleden geleden de sprong.

Is het lastig voor haar huisgenoten om met haar rekening te houden? Nee, schudden Lisa en Luuke beslist hun hoofd. Luuke: ‘Toen ik hoorde dat Laurien coeliakie had, dacht ik in eerste instantie: Oh, dan mag ze niks eten. Maar dat valt reuze mee. Als we salade maken, houden we er rekening mee. Dan eet ze bijvoorbeeld haar eigen brood erbij. Als we lasagna eten, halen we glutenvrije lasagnebladen in plaats van de gewone.

Lisa: ‘Je leert ook een hoop. Het ene wereldgerecht mag wel, het andere niet. Tarwezetmeel mag niet, maiszetmeel mag wel. Soms sta je in de winkel en weet je niet of iets mag. Dat had ik laatst met aardappelzetmeel; dan appen we over en weer.’

De prijzen van glutenvrije produkten wekken wel verbazing bij haar huisgenotes. Luuke: ‘Voor studentenbegrippen zijn die beduidend duurder! Laurien, wat had jij nou laatst? Vijf chocoladecakejes voor 5 euro?!’

Laurien knikt bevestigend. ‘Ik word ook ondersteund door mijn ouders, voor zo nu en dan iets lekkers. Anders kan ik ook geen brood eten en alleen maar crackers.’

De studentes hebben inmiddels een aantal favoriete en glutenvrije menu’s verzameld voor als er samen gegeten wordt, zoals de pittige tomatensoep, risotto, wereldgerechten, en pastasaus. De ongeschreven regel is wel dat Laurien haar eigen pasta kookt.

Lisa: ‘Je roert toch misschien gedachtenloos met een gebruikte lepel in haar pasta. Dat wil je niet op je geweten hebben!’ Laurien lacht en zegt gemeend: ‘Ik ben zo blij met hen allemaal!’

Klacht

Op de Radboud Universteit wordt er geen rekening gehouden met diëten, vertelt ze spijtig. ‘Terwijl het zo handig is om te kunnen eten in de kantine als ‘t eens laat wordt. Eerst stond ook niets vermeld over de ingrediënten van de maaltijden. Daar heb ik wat van gezegd.’

Toen de kantine vervolgens keurig meldde wat de ingrediënten van de menu’s waren, bleek dat glutenvrij eten niet mogelijk was. Gelukkig zijn er meer mogelijkheden in de Nijmeegse horeca. ‘Je kunt wel glutenvrij eten als je ernaar zoekt. Soms bel je van tevoren op om een glutenvrije maaltijd af te spreken. Dan kan ‘t nog gebeuren dat je bijvoorbeeld alleen een kale steak krijgt omdat ze niet weten wat erbij kan’, lacht Laurien een beetje wrang. Er komen steeds meer produkten op de markt, ziet ze daarentegen verheugd.

‘Als ik een wens mocht doen voor een nieuw glutenvrij produkt? Goed glutenvrij paneermeel. Nu vallen korsten er altijd af, het lukt gewoon niet als je iets wilt paneren.’